• pacjent nie otrzymał pełnej informacji o stanie zdrowia lub o ryzyku zabiegu,

• odmówiono pacjentowi wglądu do dokumentacji medycznej,

• wykonano zabieg albo badanie bez jego zgody,

• nie poszanowano intymności i godności pacjenta (np. omawiano stan zdrowia w obecności innych pacjentów),

• ujawniono dane medyczne osobom nieupoważnionym,

• uniemożliwiono pacjentowi kontakt z bliskimi w szpitalu.

Każde z tych działań może wywołać u pacjenta negatywne odczucia, takie jak stres czy lęk. W konsekwencji to właśnie te odczucia często stanowią podstawę do dochodzenia zadośćuczynienia.

Przykładowo, w wyroku Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z 15 kwietnia 2015 r. (sygn. akt I ACa 816/14) wskazano, że w sytuacji zbyt późnego rozpoznania nowotworu — będącego skutkiem niewłaściwego leczenia oraz opieszałej diagnostyki — zasadne jest zasądzenie kwoty 50 000 zł. Tym samym sąd powiązał tę kwotę z naruszeniem prawa pacjenta do świadczeń zdrowotnych udzielanych zgodnie z aktualną wiedzą medyczną i z należytą starannością, a także z naruszeniem prawa do godności.

Co istotne, sąd w tym orzeczeniu podkreślił, że ochrona prawna (ówcześnie art. 19a ust. 1 u.z.o.z., obecnie art. 4 ust. 1 ustawy z 2008 r. o prawach pacjenta) obejmuje również naruszenie prawa do właściwego standardu opieki medycznej, jeśli wywołuje ono u pacjenta negatywne przeżycia psychiczne — takie jak dyskomfort czy utrata zaufania do personelu. W rezultacie zadośćuczynienie może zostać przyznane nawet wtedy, gdy nie doszło do szkody medycznej: może wystarczyć sam fakt naruszenia praw pacjenta.